Hüzünler girdabında boğulmak üzereyken tutunduğu bir saldı şarkılar.Gözlerinden dökülen incilerle oluşturuyordu ummanlarını ama farkında değildi bu olanların.Hele akşamları bu girdap derinleştikçe derinleşiyor,gündüz anlamsız gelen her kelime ve her ses anlamlı bir nameye dönüşüyordu. Umutluydu .Öyle olmalıydı.Bu girdaptan çıkacaktı.
Hiçbir girdap insanın üstesinden gelemeyecek kadar güçlü yaratılmamıştı zaten.
Bu bilinç,bir umut ,bir ışık ,bir şahlanış yetecekti girdaptan kurtulmasına.
Gözlerinden dökülen incilerle kendi ummanını ve girdabını oluşturuyordu.
Ne de olsa ezelden gam turabıyla yoğrulmuş bir bedendir bu diyordu...
Garipti.Seviyordu biraz da ummanlarda ,girdaplarda dolaşmayı.Hüznün sahilleri,kumsalları onu ,o da hüzün mahzunluğuna boyanmış bu alemi arıyordu ...Hayat aramaktan başka neydi zaten!
Gerçekten Harika Olmuş :))) Çok Güzel Sözler..
YanıtlaSil