Şehit Mehmet’in Hayatı

Yıl 1832. 20 yaşında gencecik bir delikanlı. Mehmet anası ile küçük bir gece konduda hayatta kalma savaşı veriyorlardı. Mehmet, Yiğit vatanı için her şeyini feda edecek bir Türk askeri. Askere gitme zamanı geldiğinde bir yandan anamı yalnız bırakacağım üzüntüsü bir yandan da vatanı için savaşma sevincine boğulmuştu Mehmet. Gitti yatakta yatan anasına:

-Anam ben gidiyorum. Vatanım için savaşmaya, Allah nasip ederse şehit olmaya gidiyorum. Hakkını helal et.

İçinde eridiği yataktan biraz doğruldu:

-          Vatanın için kendini feda ediyorsun oğlum. Hiç korkmuyorsun . böyle bir çocuk yetiştirdiğim için hem kendimle hem de seninle gurur duyuyorum. Sen beni sakın düşünme. Ben başımın çaresine bakarım. Evelallah yakında ruhumu telsim ederim. Sen git vatan uğruna savaş oğlum.

Sarılırlar ve Mehmet anasının elini öper ve ayrılır. Mehmet’in can dostu çocukluk arkadaşı Yusuf ile beraber birliklerine doğru yol alırlar. Orada ki kardeşleriyle tanışıp kaynaşmışlardır. Diğer arkadaşlarını ne kadar sevse de Yusuf’un yeri ayrıydı Mehmet için. Yusuf ve o birbirlerine çok benziyorlardı. Çocukluk arkadaşı oldukları için birbirlerinin her derdini hiç yüksünmeden dinler ve çözüm ararlardı. Soğukta karın altında analarını doyurmak için çalışırlardı. Mehmet bunları düşündü ve sonra özüne döndü. Birkaç ay geçti ve anasından haber geldi. Anası ruhunu teslim etmişti. Mehmet aslında biliyordu olacakları. Anasından ayrılırken kendiside söylemişti ama herkes gibi o da yığıldı biran, hemen Yusuf koştu imdadına ve Mehmet’i teselli etti. Yusuf’ta severdi can dostunun anasını. Günler ayları kovaladı ve savaş zamanı geldi çattı. Hazırlanıp yola koyuldular. Derken çatışmanın ortasında buldular kendilerini.  Mehmet korkmuyordu. Yusuf’un yanında durdu ve ona destek çıktı derken Mehmet çatışmada vuruldu. Yusuf helak oldu tabi can dostu onu yan tarafa çekmek üzere çıktığında bir vatan haini tarafından o da vuruldu. Komutanları yanlarına geldi , künyelerine baktı ve vatan için kendilerini feda ettiler deyip onlar yaşarken beraberdiler gömerken de yan yana gömün, deyip ayrıldılar.

T. S 7/A